Uczniowie przystąpili do Jezusa, pytając: «Kto właściwie jest największy w królestwie niebieskim?» On przywołał dziecko, postawił je przed nimi i rzekł: «Zaprawdę, powiadam wam: Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego. Kto się więc uniży jak to dziecko, ten jest największy w królestwie niebieskim. A kto by jedno takie dziecko przyjął w imię moje, Mnie przyjmuje. Baczcie, żebyście nie gardzili żadnym z tych małych; albowiem powiadam wam: Aniołowie ich w niebie wpatrują się zawsze w oblicze Ojca mojego, który jest w niebie. Jak wam się zdaje? Jeśli ktoś posiada sto owiec i zabłąka się jedna z nich, to czy nie zostawi dziewięćdziesięciu dziewięciu…

Gdy Jezus przebywał w Galilei z uczniami, rzekł do nich: «Syn Człowieczy będzie wydany w ręce ludzi. Oni zabiją Go, ale trzeciego dnia zmartwychwstanie». I bardzo się zasmucili. Gdy przyszli do Kafarnaum, przystąpili do Piotra poborcy didrachmy z zapytaniem: «Wasz Nauczyciel nie płaci didrachmy?» Odpowiedział: «Tak». Gdy wszedł do domu, Jezus uprzedził go, mówiąc: «Szymonie, jak ci się zdaje: Od kogo królowie ziemscy pobierają daniny lub podatki? Od synów swoich czy od obcych?» Gdy Piotr powiedział: «Od obcych», Jezus mu rzekł: «A zatem synowie są wolni. Żebyśmy jednak nie dali im powodu do zgorszenia, idź nad jezioro i zarzuć wędkę. Weź pierwszą złowioną rybę, a gdy otworzysz jej pyszczek, znajdziesz…

To wydarzenie z dzisiejszej Ewangelii – zwane uciszeniem burzy – w swej pierwszej warstwie jest opisem może nie codziennego, ale jednak nie nadzwyczajnego wydarzenia znad Jeziora Genezaret. Burze, nawet bardzo gwałtowne, nie były czymś niezwykłym na tym jeziorze. Nadzwyczajna zaś jest reakcja Jezusa i sposób wybawienia Apostołów z tarapatów. Jezus po prostu rozkazuje wichrowi i morzu, i te są Mu posłuszne – milkną. Wprawia tym w osłupienie swych uczniów, którzy pewnie nie raz podobną burzę przeżywali, może nie raz też byli bliscy śmierci, ale nigdy tak szybko i efektownie nie widzieli zakończenia takiej burzy. O wiele ciekawsza jest jednak głębsza warstwa tego wydarzenia. Z czym tu mamy do czynienia na…

Jezus opowiedział swoim uczniom przypowieść:«Spójrzcie na figowiec i na wszystkie drzewa. Gdy widzicie, że wypuszczają pąki, sami poznajecie, że już blisko jest lato. Tak i wy, gdy ujrzycie te wszystkie wydarzenia, wiedzcie, iż blisko jest królestwo Boże. Zaprawdę, powiadam wam: Nie przeminie to pokolenie, aż się wszystko stanie. Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą». Łk 21, 29-33 Tak i wy, gdy ujrzycie te wszystkie wydarzenia… Jakie wydarzenia? Te opisane kilka wersów wcześniej – w Łk 21,20-28. Nie są to wydarzenia napawające optymizmem, bo miasto otoczone wojskiem niczego przyjemnego nie zapowiada. Oczywiście nie jest to dobra nowina dla tych, którym zależy na spokojnym i szczęśliwym życiu w tym…